gallery/boeken 1200  300
Geschiedenis van 'Le Salon des Refusés'

 

De 'Salons des refusés' ontstonden in 1863 op initiatief van Napoleon III uit onvrede met de slectiecriteria van de toenmalige jury's die bepaalden wie wel of niet deel mocht nemen aan belangrijke tentoonstellingen.

 

En, geloof het of niet, op den duur kregen de expo's van de 'gerefuseerden' meer aandacht en succes dan het officiële gebeuren.

Het waren dan ook niet de minsten die geweigerd werden :

 

     Manet stelde er voor het eerst zijn "Déjeunersurl'Herbe" voor, en later stelden ook Cézanne, Guillaumin en Camille Pissarro er hun werken voor.

 

Na een tijd nam het belang van deze salons af, maar tot in de twintigste eeuw ontstonden er andersoortige salons.

 

Meest bekend werden de 'Salons Littéraires', besloten zittingen in de huizen van gegoede burgerij waar ondermeer Marcel Proust en Jean Cocteau graag geziene gasten waren.

 

Merkwaardig genoeg waren het vooral dames die uitnodigden en salon hielden, en er heerste dan ook een mondaine en volgens sommigen een (licht) decadente sfeer van avances en 'liaisons dangéreuses'.

 

Waarom Le Salon Grammontois?

 

De aanleiding voor dit initiatief was het feit dat een aantal kunstenaressen niet geslecteerd werden voor de Geraardsbergse Kunstroute.

 

Het was de toenmalige leraar aan de plaatselijke Academie, Michiel Bolliou, die refereerde naar het negentiende-eeuwse fenomeen van de 'Salons des Refusés'.

 

Het idee om een aantal keer per jaar samen te komen in goed gezelschap, en waarom niet, bij een lekkere hap en borrel valt zeker te onderzoeken. 

 

Er kunnen gastsprekers worden uitgenodigd, literaire causerieën worden gehouden, debatten worden gevoerd en dit allemaal in een select gezelschap van dames en heren.

 

Hierbij een voorzet :

 

We nodigen bijvoorbeeld filosoof, stripfanaat en Inspector Clouseau-kenner Jean-Paul Van Bendegem uit.

 

Of een causerie van Prof. Dr. Emeritus Ronald Soetaert.

 

Of een zondagochtendconcert door het Morandi strijkkwartet.

 

Of één van ons houdt een vurig pleidooi voor een bepaald boek, een film of ander kunstwerk.

 

Er komen vast boeiende voorstellen tevoorschijn.